Snap
  • Baby
  • ziekenhuis
  • #epilepsie
  • Sterrenkindje
  • beademing

Stoppen van de behandeling

De mri was dus slecht. De medicatie tegen epilepsie sloeg niet aan. Noor lag continu slapend in bed, helemaal gedrogeerd van de medicijnen, maar nog steeds had ze epileptische aanvallen. 

Omdat de medicatie dusdanig verhoogd moest worden dat daarbij zelf ademen niet mogelijk is moest Noor worden geïntubeerd. Ik was er bij, ik zou Noor echt niet alleen laten. 

De medicatie werd zover verhoogd dat nog meer verhogen niet mogelijk was. Noor had een infuus in een slagader in haar hals en een in haar pols. Mijn arme poppetje. Ze zag er slecht uit. Bleek en zielig. Haar lichaampje hield vocht vast door het hyperhydreren omdat ze uitgedroogd was. 

Het was zaterdag. Sinds woensdag had ik geen contact meer gehad met Noor. En zelfs die woensdag niet echt, omdat ze toen door de onrust niet bereikbaar was. Ik wilde zo graag dat ze terug zou komen in haar oude toestand. Dat ze aanspreekbaar was, reageerde op mijn stem en aanrakingen. Zou lachen. Normaal gesproken lag Noor altijd op mijn borst. Nu lag ze op haar rug in een groot ziekenhuisbed. Ik kon er wel naast liggen, maar het was zo anders. 

Op zondag kregen we weer een gesprek met de artsen. Noors medicatie kon niet verder verhoogd worden. De epilepsie liet zich niet behandelen. En gezien de slechte mri scan was er niets meer mogelijk. De behandeling zou gestopt worden. De beademing zou gestopt worden. Na het extuberen kon het zijn dat Noor gelijk overleed, maar het kon ook nog dagen duren werd ons verteld. 

Familie mocht langskomen om afscheid te nemen. Grote broer Luuk was er natuurlijk. Luuk snapte en snapt het niet. Verder waren er opa, oma’s, mijn broertje, schoonzusje en mijn zus die er al een paar dagen bij was omdat zij als verpleegkundige in het ziekenhuis werkt en daardoor overal bij mocht zijn. 

Daarna kwam een fotograaf om foto’s te maken van ons laatste moment als gezin. Er vloeiden zoveel tranen. 

Toen, op zondagavond rond 21:30 is de beademing gestopt. Noor lag op haar lievelingsplek, de plek waar zij hoort, op mijn borst. Die borst die nu zo leeg en koud voelt en letterlijk pijn doet van dit gemis. 

In eerste instantie werd Noors gezicht helemaal blauw na het er uit halen van de beademingsbuis. Noor maakte rare benauwde geluiden, maar ademde daarna zelf. Wel heel gek, raspend en snakkend. Bij het blauw worden dachten de artsen en verpleegkundige dat het snel voorbij zou zijn. Maar mijn sterke meisje heeft het nog bijna 3 uur volgehouden. Op 17 augustus 2020, precies 7 maanden na haar geboorte is mijn lieve mopsieflopsie overleden. Om 0:23 blies zij haar laatste adem uit, dicht tegen mij aan. Een stuk van mij is toen ook doodgegaan. 

Snap
Snap
Snap
Snap
3 jaar geleden

Jeetje wat heftig zeg.. heel veel sterkte <3

3 jaar geleden

Wat afschuwlijk. Ontzettend veel sterkte echt onmenselijk

3 jaar geleden

Verschrikkelijk! Onwijs veel sterkte ❤️

3 jaar geleden

Heel veel sterkte en liefde voor jullie 💕