Snap
  • Baby
  • Bevallingsverhaal
  • babysterfte
  • sterrenmama
  • Stilgeboorfe

Over spijt, verdriet en liefde

De leegte voelt overweldigend, maar tegelijk is mijn hart vol liefde voor mijn gezin. Mijn Lief ligt op de bank te slapen, we hebben weer een andere kamer gekregen. Een rustige kamer, ergens in een hoek. We worden zoveel mogelijk met rust gelaten deze nacht, de verpleegsters komen zachtjes binnen om mijn vitals te checken, ik krijg een slaappil, er word een pil aangeboden om de borstvoeding te remmen - alles gaat langs me heen. 

Mijn Lief slaapt, Ivy ziet er uit alsof ze slaapt en ik ben wakker. Zelfs met die slaappil die ik heb genomen. Het verdriet is zo groot dat het me opslokt. En tegelijk is er ook iets anders, een oergevoel. Ik ben moeder, nu echt. Maar niet zoals ik zou willen (of eigenlijk zoals het zou moeten). Ik vraag me af wat er nu moet gebeuren, wat gaat er met Ivy gebeuren, wat gaat de komende week ons allemaal brengen, wanneer mag ik naar huis? 

Pas laat in de nacht (of vroeg in de ochtend) val ik in een onrustige slaap. We spraken af met onze ouders dat ze er 's ochtends weer zouden zijn. Duf van de narcose en slaappillen lig ik in bed, ik voel me lichamelijk wel prima, niet alsof ik net geopereerd en bevallen ben. Ivy ligt naast me, ik kan haar lieve gezichtje aanraken - gelukkig is ze nog bij me. 

We ontwaken langzaam, nog altijd de vraag of dit niet gewoon een gruwelijke nachtmerrie is (nee, dat is het niet) en totaal onvoorbereid op de rollercoaster die vandaag toch echt gelanceerd gaat worden. Nooit is er het besef geweest dat we, in plaats van een kraamfeest, nu een begrafenis moeten regelen. De geboortekaartjes veranderen in rouwkaartjes, de slingers en ballonnen in bloemenkransen en bedenken welke muziek we willen draaien. Het is oneerlijk en gigantisch veel werk. 

Artsen die binnen komen, bekijken of het goed met mij gaat (wat is goed op zo'n moment), maatschappelijkwerk die even langskomt om te zien of ik behoefte heb aan hulp (dat weet ik nog niet zo goed) en artsen die komen uitleggen wat de volgende stappen zouden kunnen zijn.

Spijt

In de tussentijd had ik spijt, spijt van alles wat ik niet deed. De moeders die elke week een foto maakten van hun buik lachte ik altijd uit. "Wat een bullshit is dat" - zei ik tegen mezelf. Maar nu ik zelfs slechts 4 buikfoto's had (waaronder de foto hier boven) had ik er zoveel meer willen hebben. Zoveel meer foto's van Ivy die nog veilig en dichtbij me was. Ik zeg elke zwangere vrouw nu ook: maak foto's, het voelt misschien stom maar het kan zomaar het meest dierbare zijn wat je bezit.

Ik lag in bed en vroeg me af of ik te druk was geweest. Had ik niet genoeg rust genomen? Had ik dat ledikantje en de commode wel zelf in elkaar moeten zetten? Was dit mijn eigen schuld? Het schuldgevoel dat ik voelde was intens. En nu ik dit 2½ jaar later type, overvalt hetzelfde schuldgevoel me weer. Het is als moeder je taak om je kindje veilig te houden, ik kon dit niet, mijn lichaam kon dit niet. En hoewel mensen me keer op keer op het hart drukken dat het niet mijn schuld of fout is, voelt het nog altijd wel zo. 

Begrafenisondernemer

Samen met mijn schoonvader gingen we op zoek naar een begrafenisondernemer, nog niet eerder stonden we er bij stil dat we dit óók nu moesten regelen. We vonden een vriendelijke man en binnen enkele uren was hij aanwezig in het ziekenhuis. Hij had het zichtbaar moeilijk, maar opzich is dat niet gek. Dit is zo onnatuurlijk. 

Ineens moet je beslissen wat je allemaal voor een begrafenis wil: wil je een grote auto of een kinderauto, wil je een grote uitvaart of liever klein. Wat voor eten/drinken moet er komen. Wie moeten er komen? Wat voor muziek, wanneer, waar, er moet een kistje of mandje gekozen worden. Je hoofd loopt over op zo'n moment en dan moet je zoveel keuzes maken. Het enige wat me hiervan nog bijstaat is dat we een boekje kregen met verschillende kistjes en mandjes en dat we kozen voor een mandje dat waterhyacint heette. Het andere boekje was er een met allerlei soorten auto's, dat was nog een dingetje want per provincie zijn er kennelijk slechts een paar 'kinder fiats' - dus daar moest achteraan gebeld worden. Maar we hadden een kinder Fiat.

Fotograaf van Make a Memory

"Willen jullie foto's laten maken?" - vroeg de verpleging. Ik vond dat maar vreemd, foto's van een dode baby. "Als je het niet fijn vind om te hebben dan berg je het op, maar dan kun je geen spijt hebben dat ze er niet zijn" - zei ze. Daar had ze een goed punt, dus ook een fotograaf kwam. Ik zag er niet uit, mijn haar was niet gedaan, ik droeg een trainingsbroek en voelde me hondsberoerd, maar het zijn wel de eerste foto's van ons als gezin en daarmee het meest dierbare bezit. 

Tijd alleen

Er leek geen einde te komen aan deze dag. We zagen zoveel mensen en ik was kapot. Slapen was nog steeds geen optie. Een verpleegster had me geholpen met douchen en ik lag op bed. Ivy lag in d'r lieve mandje, met teddybeer bij me op bed. Ik was blij dat ik haar aan kon raken en kon knuffelen.

Mijn Lief die wilde even naar huis om te douchen, om iets te eten wat geen ziekenhuismaaltijd was, even wat roken. De hele mikmak. Geloof het of niet, maar ik had best behoefte om even wat tijd met alleen Ivy door te brengen. Het alleen zijn met haar voelde zo fijn, ze was dichtbij, ik heb uren tegen haar liggen praten en ze lag dicht tegen me aan. Ik was zo enorm trots. 

De artsen hadden me eigenlijk deze dag al naar huis willen laten gaan, maar mijn Lief en onze ouders vonden dat (met het oog op hoeveel bloed ik verloren was en dit enorme trauma) niet verstandig, dus ik zou nog een nacht blijven en de volgende dag naar huis gaan. Het eerste afscheid van Ivy kwam steeds dichterbij dus ik wilde elke seconde met haar benutten.

Slapeloze nachtDe verpleegster vertelde me dat ik écht moest slapen, ik kreeg een slaappil maar wederom deed het niks. De avond bracht ik alleen door. Na een emotioneel telefoontje van een heel verdrietige Lief besloot ik dat hij ook gewoon even in zijn eigen bed moest liggen en met zichzelf moest zijn. Voor hem was het ook teveel geweest. 

De laatste nacht die ik samen met Ivy zou zijn, was ik dus alleen. En zoals ik hier boven al zei: ik wilde elk moment benutten, het afscheid kwam rap dichterbij. Ik vertelde haar ongeveer duizend keer hoeveel spijt ik had van hoe het gelopen was, dat ik zoveel meer voor haar had gewenst. Ondanks het overweldigende verdriet, het enorme schuldgevoel en de leegte in mijn hart, kan ik met zekerheid zeggen dat dit de meest speciale nacht van mijn leven was.

Ik zit met tranen in mijn ogen, wat is dit heftig... Ik vind het knap dat je het zo hebt kunnen verwoorden. Zoveel liefde voor jullie ❤️