Snap
  • Baby
  • operatie
  • geenrozewolk
  • doodziek
  • volvulus
  • 10dagenoud

Onze pasgeboren dochter werd zieker en zieker deel 2

Het eerste stuk lijkt allemaal snel te gaan. Maar ik vergeet soms mijn emoties erbij te vertellen. Ten eerste is het verschrikkelijk om het gevoel te krijgen dat niemand naar je luistert. Zoals ik in het eerste deel vertelde heeft onze dochter van allerlei alarmbellen laten zien, maar niemand wilde echt luisteren. Als eerste haar ondertemperatuur. Een baby van een week oud moet met 2 kokende kruiken naast zich, dekentjes, lakentjes en een mutsje binnen op moet goed op temperatuur zijn. Maar dit is ze nooit geweest. Ze kwam nooit hoger dan 36,6. Daarnaast ging ze minder drinken en kreeg ze zwarte poep. Als kindjes eenmaal over zijn op de normale pindakaas poep kunnen ze nooit meer terug gaan naar het meconium. Dan is er iets gruwelijk mis. Die nacht dat we haar niet wakker kregen was natuurlijk ook niet goed. En laten we niet vergeten dat ze 1 dag na de geboorte al in het ziekenhuis moest blijven omdat ze groen gallig had gespuugd.  Toen ze een week oud was kreeg ze hoge koorts, 38,6 dit is echt niet oké. Ik word nog steeds boos als ik weer terug denk aan de verloskundige die doodleuk zei dat ik maar een andere thermometer moest gebruiken en haar even een halfuur bovenop de dekens moest neerleggen. Hallo mijn kind heeft hele hoge koorts en drinkt niet meer. Ze lijkt zieker te worden, maar ze hoort het niet. Niemand lijkt ons te horen. Gelukkig kwamen we dus aan in het Radboud UMC. Hier ging het allemaal heel snel. De kinderchirurg was meteen heel duidelijk. Zij herkende wel alle symptomen en alarmbellen die onze lieve dochter liet zien. Ondertussen lag ze op mijn armen met alle slangetjes in en om haar heen. Ze had haar ogen constant dicht en zag zo wit als het laken. Ze had al uuuren niet gedronken. Wat is er toch. De kinderchirurg vertelde ons dat ze alle alarmbellen herkende en het linkte aan een volvulus. Dit is een draaiing van haar dunne darm. Door de draaiing knelt de darm af omdat er geen bloed meer doorheen kan stromen. De darm sterft dan af. Het kon zijn dat haar darm inmiddels was terug gedraaid maar aan haar te zien zit de draaiing er nog. Het kon ook zo zijn dat de draaiing er al te lang zit waardoor haar darm al aan het afsterven is, of misschien al afgestorven was. Ze eindige met de woorden: uiteindelijk komt zij zelf ook te overlijden. We moeten haar nu onmiddellijk naar de OK brengen om in haar buik te kijken hoe het ervoor staat. Ze wordt dus geopereerd. Die woorden komen zo hard aan, dat kun je je niet voorstellen. Ik hoorde mijn vriend al snikken, ik huilde niet. Ik kon niet huilen. De kinderchirurg vroeg of wij het hadden begrepen. Ik kon alleen 'ja' zeggen. Ze zei dat ze ging inbreken op de OK en een spoedteam ging oproepen. Ik keek mijn aller liefste meisje aan en de grond zakte weg onder mijn voeten. Ik keek naar mijn vriend en ook ik barstte in tranen uit. We gaan ons meisje verliezen, het kan nog helemaal mis gaan zei ik. Hij pakte me vast en we probeerde elkaar te troosten. Maar dit was natuurlijk onmogelijk. Al snel kwamen de artsen terug en duwde het bed richting de OK. Eenmaal aangekomen mocht mijn vriend niet mee naar binnen en moest op de gang wachten. Er stonden wel 15 mensen in de ruimte. En ze vroegen wel 6 keer naar haar geboortedatum. Toen ze vervolgens mijn geboortedatum wilde weten kreeg ik een black out. Ik wist het niet meer. De arts zei vriendelijk: het geeft niet, denk er maar even rustig over na. Na een paar seconde wist ik het weer. Er werd mij verteld dat ik haar op de tafel neer moest leggen en afscheid mocht nemen, voor het geval dat het mis zou gaan. Maar hoe neem je afscheid van je pasgeboren kindje? Hoe dan? Ik gaf haar een kus, wat kun je nog meer doen. Achteraf had ik nog zoveel meer willen zeggen zoals 'ik hou van je' of 'het komt goed' of 'papa en mama zijn er, tot straks. Ik heb nu nog spijt dat ik dit niet heb gezegd, zoveel spijt. Maar het ging allemaal zo snel. De arts had inmiddels een masker opgezet bij haar en vertelde dat ze al weg was. Ik moest naar de gang maar ik kon het niet. Ze lag daar op een hele grote tafel, zo ontzettend klein, felle lampen boven haar en een heel team artsen om haar heen. Ik wilde niet weg, ik kon niet weg. Toen werd ik weggehaald door een aardige vrouw. Ze liep met me mee naar de wachtruimte. Daar zat mijn vriend. Zijn gezicht, zijn ogen spraken boekdelen. We gaven elkaar een knuffel en het wachten begon. De minuten kropen voorbij. Ik had inmiddels zo ontzettend veel pijn van onderen dat ik niet meer wist hoe ik moest zitten. En staan ging al helemaal niet. Ik was natuurlijk net bevallen, gehecht en de fluxus werkte ook niet echt mee. Snel verschoonde ik het maandverband. Ik was kapot. Ik was moe en stonk. Na ongeveer 15 minuten kwam er een arts binnen gelopen. We stonden meteen op. Sorry, verkeerde deur klonk het. Godver. We dronken wat chocomel uit de automaat en aten een broodje. Twee uur later kwam de arts binnen. De operatie is goed gegaan. We hoorde een maar. Hij nam ons mee naar een andere kamer