Snap
  • Baby
  • geenrozewolk
  • Mediumcare
  • Revalideren
  • radboudumc
  • 2wekenverder

Onze pasgeboren dochter werd zieker en zieker deel 12

Als je kindje in het ziekenhuis ligt, sta je zelf op automatische piloot. De avonden zijn ellendig omdat je afscheid moet nemen van je pasgeboren dochter. De nachten zijn ellende omdat je niet kunt slapen omdat je dochter alleen in een ziekenhuis bedje ligt. Ook waren de nachten ellendig omdat ik mn wekker moest zetten en midden in de nacht door een gang moest struinen en opzoek moest naar een kolfapparaat. Met de angst dat er geen stond. 9 van de 10 keer was dit zo. Dan moest ik dus wachten tot er wel weer een terug werd gezet. Vaak was dit niet het geval en had ik dus een hele slechte nacht omdat ik wakker was gebleven in de hoop dat er een kolfapparaat werd teruggezet. Omdat ik van onder ontzettend moe was en ontzettende pijn had kon ik bijna niet meer lopen. Overdag werd ik in een rolstoel geduwd maar 's nachts ging ik mijn vriend hier natuurlijk niet mee lastig vallen. Hij had zijn slaap ook hard zat nodig. Mijn bevalling was pittig. Ik wilde graag thuis bevallen zonder medicatie. De bevalling duurde in totaal 6 uur, dit is erg snel voor een eerste. Na de bevalling verloor ik heel veel bloed en omdat het niet stopte ben ik met een ambulance met spoed naar het ziekenhuis vervoerd. Door de fluxus ben ik in totaal 2 liter bloed verloren. Dit kan veel meer zijn maar in combinatie met onze pasgeboren dochter die heeft moeten vechten voor haar leven, heb ik totaal niet aan mezelf gedacht. Na een bevalling heb je vaak wel een aantal weken nodig om te herstellen. Na een fluxus staat er zelfs een aantal maanden voor. De combinatie bevalling, fluxus, dochter in het ziekenhuis is dus geen goede combinatie. Mijn lichaam verzwakte steeds meer en ik kreeg steeds meer last van buikkrampen, bloedverlies en pijn. Ik heb al die tijd gedacht dat het lag aan al het verdriet een stress rondom de situatie en zocht er verder niks achter. Ik ben geen aansteller en denk vaak dat het vanzelf wel over gaat. Op dat moment heb ik geen moment aan mezelf gedacht. Alle aandacht ging naar onze dochter. Logisch natuurlijk. Inmiddels lag ze te revalideren op de medium care in het Radboud in Nijmegen. Mijn vriend sprak nog andere ouders. Ik had alleen maar oog voor mijn dochter. Hij zei wel eens: die ouders van dat kindje met die plaszak weet je wel. En dan zei ik 'geen idee wie je bedoelt' die had ik dan ook echt niet gezien. Ik leefde in een tunnel. Achteraf gezien kwam dat denk ik omdat ik de pijn dan minder voelde. Ik slikte veel te veel paracetamol om het te verzachten. Dan kon ik in ieder geval bij mn dochter zijn. Mijn vriend heeft een paar keer gezegd dat ik maar eens een dag moest uitslapen om bij te komen. Maar je snapt denk ik dat dit totaal geen optie was. We waren van 's ochtends 8 uur tot een uur of 22.30 / vaak 23 uur in het ziekenhuis. De nachten waren geen nachten te noemen. Ik raakte eigenlijk steeds meer uitgeput maar linkte dit alleen maar aan de bevalling en de fluxus. Straks als ons meisje weer thuis is heb ik alle tijd om voor mezelf te zorgen en om bij te komen. De volgende dag was het Valentijnsdag. Hier kregen wij natuurlijk ook niks van mee. In het ziekenhuis werd er regelmatig in een mapje geschreven. Op de IC had ze een mapje gekregen en daar schreef de verpleging elke dag een stukje in hoe het met onze dochter ging. Ook werden alle mijlpalen en ontwikkelingen opgeschreven. Als er weer een slangetje af mocht, toen de beademing eraf ging en als er weer een medicatie afging. Die dag werd er een foto van ons gemaakt met onze dochter tussen ons in. Deze foto heeft een verpleegster uitgeprint en in het mapje gestopt. Ze had er hartjes bij getekend en er ' Fijne Valentijnsdag' opgeschreven. Zo ontzettend lief. Toen we dit zagen stelde mijn vriend voor om 's avonds in het Ronald McDonald huis te gaan eten. Voor het eerst kwam er geen bezoek. Ik stemde ermee in. In het huis werken er ook zo ontzettende lieve mensen. Tijdens het eten zette een vrijwilliger een kaarsje op tafel. Zo zei hij 'toch nog een beetje een valentijnsgevoel' ik glimlachte en bedankte hem. Op dat moment kon het me gestolen worden maar achteraf is het zo'n dankbaar moment. Tijdens het eten zeiden we niet veel tegen elkaar. Ik kon alleen aan mijn dochter denken en de tranen stonden continue in mijn ogen. Mijn vriend zei: slecht idee hè, zullen we weer terug gaan? Ik knikte en liet de tranen gaan. Ik at snel mijn eten op die hij met liefde had gemaakt en stapte in de rolstoel. 

3 jaar geleden

Wat ontzettend heftig zeg. Zeg inderdaad nooit 'dat overkomt mij niet' want wat je zegt. Een fractie van een seconde. Goed van je dat je erover praat en je mag er zeker verdrietig over zijn. Het is toch een stukje verwerking wat heel veel tijd nodig heeft. Ik realiseerde me op Mamaplaats ook dat ik zeker niet de enige ben. Dit voelde wel zo. Jij moet doen wat voor jou goed voelt. Misschien kun je er nu nog niet over schrijven maar misschien later wel. Ik heb het lang weggestopt maar toch komt het er een keer uit. Ik vind het fijn dat andere dit lezen en zich erin herkennen. Voor mij is het een stukje verwerking. Maar zoek vooral wat voor jou goed voelt. Misschien niet schrijven maar op een andere manier. Bedankt voor je reactie en ik ga zo snel mogelijk verder schrijven maar er is nog heel veel meer te vertellen. Voor jou ook een dikke knuffel van een afstand! ;) heel veel succes met de verwerking, neem de tijd die je nodig hebt!

3 jaar geleden

Nee nog niet.. Ik zou wel willen maar ik kan het nog niet.. Ik heb hier en daar op facebook dingen gepost.. Helaas heb ik dit jaar op 21 mei nog iets heftigs meegemaakt.. Mijn zoontje toen 13 maanden viel van de commode.. (Nooit gedacht dat dit mij zou overkomen, ik ben kraamverzorgende en hamer er altijd op dat je zooooo moet opletten bij de commode.... Fractie van een seconde en hij lag aan mijn voeten..) Lang verhaal kort, hij had een slagaderlijke bloeding tussen zijn schedel en zijn hersenen.. Ik ben hem toen bijna alsnog verloren.. Op dit moment volg ik EMDR therapie om deze dingen te verwerken.. De details breken me op en kan ik nog niet delen.. Misschien ooit maar niet nu.. Ik vind het op dit moment wel heel erg fijn om me te realiseren dat ik niet alleen ben en dat ik verdrietig over bepaalde dingen mag zijn, zoals het niet meer geven van borstvoeding.. Ik kijk uit naar je volgende stuk en geef je voor nu een dikke knuffel..

3 jaar geleden

Ga jij ook jullie verhaal schrijven zodat ik en andere mama's mee kunnen lezen en er troost en herkenning in kunnen vinden? Wat ontzettend vervelend dat de borstvoeding is gestopt, het is niet eerlijk. Ik geloof je meteen dat je er nu nog moeite mee hebt, het is allemaal niet niks. Het is een vreselijke tijd (geweest) en de verwerking komt pas veel later en duurt langer dan je denkt. Wij zijn er ook nog lang niet. Ik wens je heel veel succes om er mee om te leren gaan. Het heeft tijd nodig, heel veel tijd!

3 jaar geleden

Ga jij ook jullie verhaal schrijven zodat ik en andere mama's mee kunnen lezen en er troost en herkenning in kunnen vinden? Wat ontzettend vervelend dat de borstvoeding is gestopt, het is niet eerlijk. Ik geloof meteen dat je er nu nog moeite mee hebt, het is allemaal niet niks. Het is een vreselijke tijd (geweest) en de verwerking duurt langer dan je denkt. Wij zijn er ook nog lang niet. Heel veel succes om er mee om te leren gaan, het heeft tijd nodig, heel veel tijd!