Snap
  • Baby
  • geenrozewolk
  • Revalideren
  • volvulus
  • lymfatischemalformatie
  • mooiconceptRonaldMcdonaldhuis

Onze pasgeboren dochter werd zieker en zieker deel 10

Ons meisje van 2 weken oud lag al een week in het Radboud UMC in Nijmegen. Het is zo ontzettend raar en stom om te zeggen maar je begint te wennen aan het leventje. 'S ochtends gaat je wekker en je staat op automatische piloot. Je smeert boterhammen, ik kolf en we gaan naar het ziekenhuis. Het Ronald McDonald huis is op ongeveer 5 minuten afstand dus we zijn er zo. Maar het enige wat niet went is om elke avond afscheid te moeten nemen. Elke keer had ik gehoopt dat het de volgende dag beter zou gaan, maar dat werd het nooit. Omdat ik dus bijna niet meer kon lopen zat ik bijna de hele dag in een rolstoel. Hele kleine stukjes lopen ging nog net. Ook zat ik zwaar aan de paracetamol. Ik stopte me vol zodat de pijn verdraagbaar was. Op een dag had ik zo'n enorme pijn dat zelfs de paracetamol niet meer werkte. Mijn vriend eiste dat ik er na liet kijken. Ik wilde natuurlijk niet weg bij mn dochter. Maar de verpleging daar was zo lief. Ik mocht in het ziekenhuis langs gaan bij een verloskundige. Ik vertelde mn verhaal en ze zei al meteen dat het niet goed klonk. Ook bloedde ik nog te hevig. Ze heeft een paar hechtingen losgemaakt en ik moest er thuis toch naar laten kijken omdat ze het niet vertrouwde. Dit is bij mij natuurlijk het ene oor in gegaan en de andere weer uit. No way dat ik weg ging bij mn dochter. Toen de hechtingen los waren geknipt voelde het al een stuk beter. Het bloeden bleef aanhouden. De pijn was verdraagzaam geworden dus daar deed ik het maar mee. De hele dag waren we bij haar. Ze lag zo rustig te slapen en als ze wakker was dan was ze ook oké. Ze deed het zo ontzettend goed. De melk die ze door de sonde kreeg verteerde ze ook elke keer netjes. Er mochten steeds meer slangetjes af. De dubbele lijn was inmiddels kapot gegaan, een hele belangrijke. Hier kreeg ze de medicatie doorheen en kreeg ze ook TPV voeding. Omdat haar darmstelsel volledig was stilgelegd en de beetjes moedermelk die ze kreeg, kon ze natuurlijk niet van leven. TPV voeding is dan een mooi middel wat ze binnen krijgt waar ze alsnog alle juiste voedingsstoffen door binnen krijgt. Het is wel iets kunstmatigs dus groeien deed ze er niet van. Elke dag waren we zo ontzettend dankbaar dat ze er nog was. We werden plat gebeld en geappt door iedereen. Dit was soms erg lastig. Ik voelde me namelijk al snel schuldig als ik met mn telefoon bezig was. Dus ik wilde helemaal niet met mijn telefoon bezig zijn. Maar je moest natuurlijk contact houden met de buitenwereld. Familie en vrienden wilde weten hoe het met haar ging. Elke avond kwam er wel iemand langs en bracht dan wat spullen mee of wat eten zodat we zelf niet weg hoefde bij haar. Zo klein gebaar maar dat was zo ontzettend fijn. Omdat ik ontzettende pijn had en ook ontzettend moe was wilde mijn vriend dat we een keer vroeg naar het huis gingen. Ik wilde dit niet. Achteraf weet ik dat hij het allemaal goed bedoelde maar hier hebben we ook flinke ruzies om gehad. Mijn vriend was ook op. Op van de moeheid en op van verdriet. Ik denk dat ik gewoon leefde op hormonen. We zijn die avond wat eerder naar het huis gegaan (rond 22 uur i.p.v. 23 uur) dit vond ik al heel wat. En weer voelde ik me schuldig. Dat schuldgevoel is een zo ontzettend naar gevoel wat je niet kunt beschrijven. Ik kreeg er buikpijn van. Dat dacht ik althans.