Snap
  • Baby
  • geenrozewolk
  • Mediumcare
  • Revalideren
  • volvulus
  • oproepaanmoedersinhetRonaldMcDonaldhuis

Onze dochter werd zieker en zieker deel 11

Weer een avond vol verdriet. Na ons meisje gedag te hebben gezegd gingen we weer terug naar het Ronald McDonald huis. Ik sprong nog even onder de douche, er stond namelijk geen kolfapparaat op de gang. Ik kon niet geloven dat er op dit moment 3 vrouwen tegelijk aan het kolven waren. Onder de douche kon ik natuurlijk weer alleen maar huilen. Ons meisje van inmiddels 2 weken oud lag weer alleen in het ziekenhuis bed. Ik kon er niet mee omgaan. Het maakte me zo intens verdrietig. Ik wilde haar gewoon mee naar huis nemen. En opeens schoot het door mn hoofd om dit te doen. Slaat natuurlijk helemaal nergens op want ze is op een hele goede plek. Maar elke avond weer afscheid moeten nemen. Je kindje niet mee naar huis mogen nemen. Het leed wat volvulus heet. Hoe kan zo'n klein mensje nou zoveel pijn hebben? Waarom? Ik wilde die pijn wel hebben. En opeens besefte ik dat ik ook ontzettende pijn had. Maar dan van onder. Het deed ongelooflijk veel pijn. Maar de pijn van mn dochter won toch elke avond weer. Wat wilde ik haar graag knuffelen, op een roze wolk zitten, samen een gezin vormen. Na het douchen ging ik weer opzoek naar een kolfapparaat. Weer niks. Het was inmiddels alweer 23.00 uur. Weer laat. Maar als er geen kolfapparaat is dan houdt het heel snel op. Ik besloot er een zelf te kopen, die had ik straks toch nodig. Maar belachelijk dat moeders een kolfapparaat niet terug zetten, het apparaat op hun kamer houden. Waarom? Er zijn er 3 in het huis. Die zijn echt niet alle 3 tegelijkertijd uren achter elkaar bezet. Dus bij deze een oproep aan alle vrouwen in een Ronald McDonald huis: zet het kolfapparaat terug op de gang. Hoe laat het ook is. Als er geen kolfapparaat beschikbaar is omdat jij het niet zoekt om het terug te zetten dan kan een andere moeder gewoon niet kolven en haar kindje van moedermelk voorzien. Je weet zelf hoe het is en het is al ellendig genoeg dat je daar zit! Die nacht was er dus geen terug gezet en heb ik ten eerste niet kunnen kolven. En ten tweede geen nachtrust gehad omdat ik 2 keer mijn wekker heb gezet om opzoek te gaan naar een kolfapparaat. En als dat nog niet erg genoeg was, ik kon bijna niet meer lopen van de pijn. Maar ik zette het apparaat wel elke keer terug. Met verdriet, pijn en tranen viel ik in slaap.