Snap
  • Baby
  • Babyboy
  • motherhood
  • #ronaldmcdonald
  • echtinsta
  • Kindjeinhetziekenhuis

Nu hopen dat er plek is in het Ronald McDonald huis

Op naar Nijmegen

[VERVOLG] 

het is vrijdag 28 februari 2019. De jongens gaan vandaag carnaval vieren op school en de opvang. S’ochtends breng ik ze samen weg met Nick en vertrekken daarna weer naar Nathen. Vandaag mag hij over naar Nijmegen, naar het Radboud ziekenhuis. Ik weet nog steeds niet hoe we het allemaal gaan doen en hoop dat er plek is in het Ronald mc Donald huis. Want het moeilijkste aan deze periode vond ik het niet samen kunnen zijn. 

Hierdoor ben ik mij nog meer bewust hoe dankbaar je mag zijn voor de kleine dingen. Ik rijd deze keer weer mee met Nathen in de ambulance en Nick rijdt achter ons aan. Weer een nieuw ziekenhuis, nieuwe mensen een nieuwe omgeving. Ik ben blij dat we dit samen doen. Als we aankomen bij het ziekenhuis weet ik niet wat ik zie. Ons ziekenhuis is niks bij dit grote gebouw. 

We brengen Nathen naar zijn kamer en begin weer om al zijn spulletjes een plekje te geven. Voor deze week staan er ontzettend veel gesprekken op de planning en onderzoeken. (Vertel ik in mijn volgende blog meer over) Het is mij op dat moment eigenlijk allemaal even te veel. Er is geen plek om naast Nathen te slapen. En helaas zit het Ronald mc Donald helemaal vol. 

We besluiten samen met de verpleging dat we een nachtje thuis gaan slapen en dan hopelijk dat we morgen met de kindjes (want voor hun was de vakantie begonnen) terecht kunnen in het Ronald mc Donald huis. Huilend rijd ik mee naar huis. De volgende dag rijden we met een auto vol met koffers naar Nijmegen. Het lijkt wel of we op vakantie gaan. En goed nieuws! 

Die dag kregen we gelukkig te horen dat ze een kamer voor ons hebben. Ik wist nooit hoeveel dit betekende voor mensen met een ziek kindje tot zelf een ziek kindje in het ziekenhuis hadden liggen. Maar wat is het ontzettend fijn dat je s’avonds niet in het ziekenhuis hoeft te slapen, s’ochtends samen kan ontbijten, smiddags lunchen, boodschappen kan doen, eten koken en je eigen was kan draaien. En tussendoor steeds naar het ziekenhuis kan lopen.Zo ontzettend dankbaar dat wij daar 6 weken lang hebben kunnen zitten.