Snap
  • Baby
  • ziekenhuis
  • Sterrenkindje
  • Mortuarium
  • Balsemen

Noors laatste dagen thuis

Noor overleed op 17 augustus 2020 om 0:23. We bleven zitten met Noor op mijn borst. Voor mijn gevoel heel lang, maar achteraf heeft het hooguit 1,5 uur geduurd. Daarna hielp de verpleegkundige met Noor in bed leggen, wassen en aankleden. Noors haartjes waren nog heel vies van de scrub van het hersenfilmpje, maar eerder was het te veel voor Noor om het te wassen. Op alle ‘interventies’ reageerde ze namelijk met een epileptische aanval. 

Schoon en wel trokken we Noor haar blauwe dinojurk aan met sterren. Een jurk die ze nog nooit aan had gehad. Een mooie jurk, voor een heel mooi meisje. 

Daarna maakten de verpleging hand en voet afdrukjes in gips, knuffelde wij ons meisje nog en gaven Noor kusjes, tot de verpleegkundige ons begeleidde naar het mortuarium met Noor. Het klonk van te voren heel eng en naar, zo’n mortuarium, we dachten aan een grauwe koude kelder met veel metaal. Maar na een voor mijn gevoel hele lange tocht midden in de nacht door het ziekenhuis kwamen we in een gang met vloerbedekking, en zachte kleuren. 

In een kamertje met bloemetjesbehang in zachte kleuren en knuffels op plankjes aan de muur mochten wij Noor in een wiegje leggen en afscheid nemen. Noor had op de kinder ic na haar overlijden een knuffel gekregen. Een roze gehaakt konijn. In het mortuarium kregen we dezelfde mee naar huis, zodat we toch nog iets van Noor bij ons hadden. De verpleegkundigen liepen met ons mee naar de uitgang en daar gingen we; met alle tassen met spullen, en Noors dekentje en het roze konijn. Ik was al dagen niet buiten geweest en nu was het ineens een koude nacht. De weg naar huis was onwerkelijk. We waren intens verdrietig maar door het ziekenhuis werd je steeds toch in een soort schema gehouden, bijvoorbeeld na een uur knuffelen Noor aankleden en weer na een halfuur afscheid nemen naar het mortuarium enzo. 

Thuis aangekomen voelde ik mij verloren. Ik heb de afgelopen maanden eigenlijk al geen tijd gehad om Noors hersenaandoening en ziekenhuis avonturen te verwerken, maar de afgelopen 5 dagen in het radboud was al helemaal snel gegaan zonder tijd voor besef of verwerking. Wat miste ik mijn meisje die nacht. Ik huilde en huilde en zei steeds maar ‘ik wil Noor terug’ tegen mijn man. 

In mijn hoofd voelde het alsof ik tegen muren wou oplopen, spullen kapot maken, en mijn handen kapot slaan op de badkamer spiegel. Maar ik was als verdoofd. En ik wist dat ik nu moest gaan zorgen dat mijn lieve Noor een prachtige uitvaart zou krijgen. Als ik door zou draaien kon dat niet. Dus ik huilde alleen, nam mijn slaaptablet in en sliep zelfs nog van 5:30 tot 8:30 ongeveer. 

8:30 ben ik opgestaan, in de tuin gaan zitten en heb ik heel hard gehuild. Het besef was er meer dan die nacht, maar toch was het nog steeds onwerkelijk. Ook tot op de dag van vandaag blijft het onwerkelijk. 

Mijn moeder kwam langs, troostte mij en hielp mij met praktische zaken. Mijn zus kwam ook en regelde dat de uitvaartondernemer die middag kwam. Ons meisje werd eind van de ochtend thuis gebracht. Wat vond ik Noors dode lichaampje vreemd. Ze werd gebalsemd. Ze gaven van te voren aan dat door het balsemen Noor er ‘normaal’ uit zou zien, maar dat het daardoor lastiger kon zijn afscheid te nemen. 

Wat viel het mij tegen. Noor was wit, tegen het gele aan, zwaar en slap. Dit was niet mijn ‘normale’ Noor, en dat had ik wel verwacht door hun omschrijving. Ik vond het lastig haar vast te pakken. In de dagen er na wende dat ook, en hadden we zelfs een soort nieuw ritme. Overdag waren we hele dagen bezig met alles regelen voor Noors begrafenis, ‘s avonds ging Luuk naar bed en daarna gingen we op de bank knuffelen met Noor. Daarna namen we Noor mee naar ons bed, knuffelden nog met haar en legden haar daarna in haar eigen bed. De volgende ochtend nam ik haar dan weer mee naar beneden en legde haar in de box. 

Noor sliep altijd bij ons in bed maar dat durfde ik maandag en dinsdag niet. Ik was bang op haar te gaan liggen en haar arm te breken ofzo... De woensdag heeft Noor wel bij ons in bed geslapen. De allerlaatste nacht samen, want donderdag was de begrafenis. Achteraf denk ik, had ik haar maandag en dinsdag ook maar bij mij genomen. En er zijn meer dingen waar ik achteraf spijt van heb. Maar Noors laatste nacht thuis was ze bij mij ❤️

Snap
Snap
Snap
Snap
Snap