Snap
  • Baby
  • schuldgevoel
  • geenrozewolk
  • leegte

Komt er nu wel een roze wolk?

Ik voelde een leegte...

Iedereen die mij al wat langer volgt, weet hoe ik me voelde toen Mees geboren werd. Ik voelde eigenlijk niks... Was ontzettend bang om wat verkeerds te doen en wist eigenlijk sowieso niet wat ik moest doen. Erik zei huilend; ‘Daph, wat is het mooi he?’ Waarop ik antwoordde; ‘Ik weet het even niet schat’.

Mijn ouders kwamen meteen langs en vonden Mees hartstikke knap, waarop ik dus zei; ‘Wel ja? Is hij knap? Ik zie het zelf niet’. Mijn moeder had het meteen door, die voelde meteen dat er iets niet klopte bij mij en zag ook niet de sprankeling in mijn ogen. Ikzelf wist het echt niet al die maanden, want hoe weet je nou hoe je je moet voelen als je voor het eerst mama bent geworden? Ik gaf hem al mijn liefde die ik had, dus Mees kan dit bijna niet gemerkt hebben (hoop ik). Ik deed alles voor hem maar mijn gevoel bleef gewoon weg, een leeg gevoel.

Toen Mees eenmaal rond de 10 maanden was begon ik wél gevoel voor hem te krijgen. Niet een beetje, maar onwijs veel. Een Siamese tweeling vanaf toen, 4 handen op één buik en al onze voeten erbij. Vanaf dat moment groeide mijn gevoel voor Mees zo bizar snel. Ik wist toen wat je dus zou ‘moeten’ voelen voor je kindje. Eindelijk.... Als iemand ook maar iets verkeerds durfde te zeggen over Mees dan was het voor mij al klaar. Hij is mijn nummer 1, niemand anders. Als Mees viel en pijn had kon ik mee gaan huilen met hem. Ik zal alles voor hem doen, voor hem laten of van hem overnemen.

En nu, nu ben ik bijna 26 weken zwanger van de tweede. En ik schrijf hier alleen maar over omdat ik het écht bijna nergens lees en ik geloof gewoon niet dat ik de enige hierin ben. Ik ben nu bang, bang dat ik voor dit kindje alweer niks ga voelen als ik hem op mijn borst krijg. Dat ik weer hetzelfde mee ga maken als met Mees, maar dit keer veel bewuster. Ik weet gewoon meteen op dat moment of mijn gevoel goed zit of niet. Omdat ik nu inmiddels weet wat je kan voelen voor je kindje.

En dus ben ik nu onder begeleiding in het ziekenhuis bij de medische psychologie, in de hoop dat we dit kunnen voorkomen. Maar ik heb geen idee of de gesprekken gaan werken... volgens mij is dat gevoel er gewoon wel of niet. Als die kleine er is, gaan we meteen kijken hoe het gaat. Het enige voordeel hieraan is dat ik het meteen weet, vanaf het eerste moment dat ik hem vast heb.

Ik vind het moeilijk. Ik denk namelijk dat ik me altijd schuldig zal voelen. Als het gevoel er wel is, ben ik zo blij dat ik mee heb mogen maken wat blijkbaar iedere vrouw voelt meteen na de bevalling. Maar ondertussen zal ik me super schuldig voelen naar Mees, want waarom had ik dat gevoel bij hem niet meteen maar pas maanden later? En stel nou he, dat ik ook bij dit kindje niks voel... en het alweer maanden duurt? Dan voel ik me schuldig naar allebei mijn kindjes, dat ik blijkbaar niet heb wat andere moeders allemaal wel hebben. Meteen die onvoorwaardelijke liefde voor je kindje. De artsen hebben er geen oorzaak voor, misschien omdat ik ben ingeleid en Mees en ik er nog niet klaar voor waren? Of omdat ik zwangerschapsvergiftiging had of dat mijn hormoon niet vrij kwam waardoor je dus meteen je kindje wil beschermen? Ze weten het niet.. en dus ik ook niet.

En toch denk ik dat er meerdere moeders zijn die dit meemaken. Ik schaam me er absoluut niet voor, kan er nou eenmaal toch niks aan doen ook al zou ik dat super graag willen.

We gaan zien wat de toekomst ons brengt en wat er gaat gebeuren als die kleine er is. Ik vind het heel spannend maar probeer gewoon positief te blijven. Wat nu ook de uitkomst gaat zijn; ik kan meteen aan de bel trekken en hulp vragen. Het is zoals het is en ik ben nu heel gelukkig dat ik het wel mag voelen voor Mees.... En we duimen dat dit bij ons tweede kindje ook snel gebeurd. 

4 jaar geleden

Zeker herkenbaar. Ik ben nu ook zwanger van de tweede en hoop ook enorm wat te voelen voor mijn baby maar ook ervan te kunnen genieten.

4 jaar geleden

Een leegte niet, maar wel een soort explosie van de bezorgdheid die ik toch al om hem had tijdens de zwangerschap, getriggerd door (een beetje) omstandigheden, (heel veel) hormonen en nieuwigheid met zo’n kleine baby. Ik vond mijn zoon de liefste, mooiste baby, maar mijn gedachten waren meer een paniekerig “ga alsjeblieft niet dood” dan een verliefde roze wolk. Ik vraag me echt af hoeveel mensen echt die roze wolk en instant complete connectie voelen. Ik hoor er eerlijk gezegd niet vaak over. Nu is alles veel beter. Hij is de allerliefste die er is 🥰

4 jaar geleden

Heel herkenbaar 😔 ❤

Heel herkenbaar ❤️