Snap
  • Baby
  • verdriet
  • #baby
  • #overlijden

Hoe ons lieve kindje een engel werd deel 3

Deel 3

Mijn man kwam eindelijk binnen op de uitslaapzaal. Ik kon niet direct aan hem aflezen hoe het met axl ging maar hij keek zo verdrietig.

Hij kwam bij me zitten en vertelde dat ons lieve schatje nog leefde maar dat het heel erg slecht met hem ging. Dat de artsen en verpleegkundigen veel met hem bezig waren. En hoe mooi hij was. Gelukkig had hij wat mooie foto’s voor me gemaakt, ik had axl nog maar een paar seconde gezien na de keizersnede en mijn man loog geen woord. Axl was zo mooi en zo af. Tien vinger tien teentjes en een mooie bos met haar. 

Na een paar uur mocht ik naar hem toe. Eindelijk kon ik hem bewonderen. Hij was prachtig maar hoe mooi hij ook was hij was ook heel erg ziek en ze wisten niet wat hij had en of ze hem konden helpen. 

De volgende ochtend toen we bij hem kwamen en ik begon tegen hem te praten deed hij zijn oogjes open. Hij keek ons allebei aan. Wat had hij mooie ogen! Ook kneep hij heel even heel zacht in mijn vinger en later ook in die van mijn man.

De enorm lieve kinderarts was eerlijk en gaf meteen aan dat hij misschien naar Rotterdam vervoerd zou moeten worden naar het Sophia kinderziekenhuis. Dat zou alleen worden gedaan als ze in het vu niets meer voor hem zouden kunnen doen.

We hielden hoop, dat hebben we al die tijd gehad. Hoop! Zonder die hoop zonder het hopen op een wonder zou dit namelijk ondragelijk zijn.

Na twee dagen in het vu werden we heel vroeg in de ochtend gewekt dat de ambulance zou komen in axl naar Rotterdam te gaan brengen. In het vu konden ze axl niet meer helpen en hadden ze alle opties die ze daar hadden gebruikt.

Midden in de spits zou onze lieve schat vervoerd gaan worden in een kinderambulance onder politie begeleiding. De snelweg werd afgekruist zodat ze in een lijn door konden rijden. De reis zou voor axl namelijk heel veel energie kosten en weer werd ons gezegd dat we er ons voor moesten bereiden dan hij het misschien niet zou overleven.

In het vu blijven zou hij ook niet overleven dus vol goede hoop hebben we hem in de kleine couveuse met allerlei toeters en bellen zien vertrekken. Omdat ik zelf net de keizersnede had gehad werden ook wij per ambulance met loeiende sirenes naar Rotterdam gebracht. Gelukkig waren we er snel want we wisten onderweg niet of axl nog leefde.

In het Sophia duurde het niet lang voor we dat antwoord kregen. Axl was goed aangekomen en er was weer een heel groot team druk bezig met hem. Dat lieve kleine mooie mannetje lag daar met al die mensen en apparaten om hem heen. 

Ons laatste station. Hier zouden ze hem nog kunnen helpen. Hier hadden wij al onze hoop op gevestigd.