Snap
  • Baby
  • borstvoeding
  • flesvoeding
  • breastfeedingweek

Geen borstvoeding voor mij

Ik denk dat ik misschien wel het meest rare borstvoedingsverhaal heb. Tijdens mijn zwangerschap zei ik de hele tijd dat ik geen borstvoeding ging geven. Ik zag mezelf dat echt niet doen en ik heb daar ook nooit van gedroomd. Mijn kraamzorg en verloskundige hadden beide dan ook genoteerd dat ik geen borstvoeding ging geven. 

Tegen alle vrienden en familie had ik ook gezegd dat ze me niet moest proberen ompraten. Aangezien iedereen dat probeert te doen en dat super irritant is. Iedereen denkt dat met flesvoeding je kinderen niet groot of ongezond worden. Dus gelukkig heeft niemand dit ook echt bij mij gedaan. Mijn beslissing stond vast.  

Mijn uitgerekende datum passeerde. Lichamelijk kon ik nog maanden zwanger zijn maar zodra je je uitgerekende datum voorbij bent dan doet dit mentaal iets met je. Je denkt dat het ieder moment kan gebeuren, je kan aan niks anders denken dan aan je baby en je bevalling.

Moeder natuur doet dan toch iets met je en week 41 besloot ik dan toch om borstvoeding te geven. Ik? Ja ik, terwijl ik nooit maar 1 sec twijfelde of nadacht over borstvoeding. Maar toch wilde ik het uit het niets proberen, kijken of het misschien toch niks voor mij was en mijn band daardoor sterker ging worden met mijn baby. 

Na mijn bevalling wilde de verloskundige een flesje maken en ik zei nee ik heb bedacht. Ik wil borstvoeding geven, zij in het systeem kijken of ze het toch wel goed had. Even schakelen maar daar zei ze natuurlijk geen nee tegen, dus ze hebben mijn dochtertje gelijk aan de borst gelegd. 

‘S nachts hebben ze mij een paar keer komen helpen maar Valentina hapte toch niet zo goed en werd soms zelfs een beetje overstuur als ze aan de borst moest drinken. Bij thuis komst was ook mijn kraamzorg zeer verbaasd maar super blij. Ze heeft mij super goed geholpen en nog meer ingelezen over borstvoeding terwijl ze bij mij was. 

Het jammere is dat Valentina te weinig voeding binnen kreeg en daardoor aanvullend voeding moest krijgen uit de flesjes. Met het kolven kwam er namelijk ook bijna geen melk uit.  Door alle visite en drukte kan je je ook niet focussen op wat echt belangrijk is. Je tijd nemen voor de borstvoeding. Na een week werd de fles dus steeds groter en het drinken aan mama’s borst minder.

Ik kreeg ontstoken klieren in mijn borst en oksel. In mijn oksel zat precies een tennis bal verstopt. De dokter had nog nooit zoiets gezien. Mijn kraamzorg zei mij toen het oké was als ik wilde stoppen en dat ze zelfs dacht dat het beter voor mij en Valentina ging zijn. Mijn herstel ging namelijk zo langzaam dat ik ook niet kon genieten van mijn momenten met Valentina. 

Er viel een soort last van mijn schouders vanaf het moment dat ik besliste om te stoppen. Ik heb me dan ook even op mezelf gefocust. Een kindje heeft namelijk niks aan een mama die zelf kapot is en niet lekker in haar vel zit. Door de ontstekingen in mijn borst kreeg ik er ook koorts bij. Pijnstillers en koelelementen onder mijn oksels en in mijn bh, borstmassages onder de douche waren mijn dagelijkse rituelen.

Terug kijkend op mijn verhaal ben ik blij dat ik de laatste week me bedacht had. Ik denk dat er niks mooiers is dan je kindje zelf te voeden en te laten groeien. Dat je band daardoor nog sterker is. Jammer genoeg was het niet voor mij weggelegd, maar ben ik blij dat ik het toch twee weken heb mogen ervaren.