Snap
  • Baby
  • Bevallingsverhalen
  • Bevalling
  • keizersnede
  • Neonatologie
  • Corona
  • werkweek

Een fulltime werkweek wat een bevalling heet!

Vrijdag 20 maart 2020

18 maart was mijn uitgerekende datum en de bevalling kon ook elk moment gebeuren. Ik was er helemaal niet bang voor, echter: ik had er juist zin in! Eindelijk de kleine meid ontmoeten was het enige wat in mijn gedachten rondging. Het is vrijdagavond 20 maart 2020. Patrick is aan het gamen met vrienden en ik lig heerlijk op de bank the Voice te kijken. Om 22.00 uur ging ik naar de wc en PATS, daar ging mijn vruchtwater. Het enige wat ik dacht was yes, het gaat beginnen. Ik bel Patrick dat mijn vliezen zijn gebroken, hij bedenkt zich geen moment en komt gelijk thuis. Ondertussen bel ik met de verloskundige. Ik moest bellen zodra mijn vliezen waren gebroken, aangezien de baby nog niet was ingedaald. De verloskundige kwam langs om te checken of het wel écht vruchtwater was. Ja hoor, het was wel degelijk vruchtwater. Gelukkig maar, anders zou ik wel erg incontinent zijn ineens, haha. Ze zei dat ik nu moest wachten op de weeën en ze kwam de volgende ochtend terug. 

Zaterdag 21 maart 2020

Rond 01.00 uur 's nachts begonnen de weeën ook al. Het begon lekker rustig, zo om de 12 minuten. In de ochtend rond 07.00 uur begonnen ze al steeds sterker te worden. Ze kwamen nu om de 5 minuten. Om 10.30 uur kwam de verloskundige weer langs. Ze wilde mijn ontsluiting checken. Ik had maar liefst één hele centimeter. Er werd verteld dat als ik thuis wilde bevallen dit binnen 24 uur moest doen, in verband met infecties. Ik wilde door alle Corona-maatregelen graag thuis bevallen. Dus ik had tot zaterdagavond 22.00 uur. De verloskundige zou einde van de middag weer langs komen. De hele dag heb ik met weeën rond gelopen en rond 16.00 uur kwamen ze om de 1 á 2 minuten. Het waren alleen maar rugweeën - erg pijnlijk - maar ik had maar één ding in mijn hoofd: dit brengt mij dichter bij mijn kleine meid. Het was 16.30 en de verloskundige kwam weer langs om te kijken hoe ver mijn ontsluiting nu was. Wij dachten beide dat dit wel rond de 6 of 7 cm moest zijn. Ze deed een inwendig onderzoek en kwam met de woorden: "je hebt nog maar 2 cm ontsluiting." SAY WHAT? 2 CM? En dat terwijl we al zo'n 19 uren verder waren. 

De verloskundige gaat in overleg met de gynaecoloog, want voor 22.00 uur bevallen ging natuurlijk niet gebeuren. Ik mocht me om 19.00 uur melden in het ziekenhuis. Tussen de weeën door probeer ik nog een hapje te eten. We pakten de welbekende vluchtkoffer en vertrokken naar het ziekenhuis. Ik werd gelijk aan de weeën opwekkers gezet, want weeën had ik natuurlijk nog niet gehad. Ik wist niet dat ze nog heviger konden worden, maar dat werden ze écht wel! Het was 22.00 uur en ik kon echt niet meer, mijn lichaam was helemaal op en ik wist geen manieren meer om de weeën op te vangen. Ik wilde graag zonder pijnbestrijding de bevalling door dus ik hoopte nu wel op meer ontsluiting. Ze gingen checken en helaas .. nog steeds 2 cm ontsluiting. Ik was er helemaal klaar mee en vroeg om een ruggenprik. Wat een opluchting was dit!

Zondag 22 maart 2020

De hele nacht werd ik om de 2 uren gecheckt op mijn ontsluiting. Ik heb ook de hele nacht alleen maar op mijn linkerzij gelegen, want zodra ik draaide dan daalde de hartslag van de baby. Om 07.30 uur had ik EINDELIJK de 10 cm behaald. Ondertussen zijn we al 34 uur bezig. Ze hebben de ruggenprik stopgezet zodat de persdrang op zou komen. Er werd mij verteld dat ze de persdrang zo hoog wilde laten komen zodat ik maar een paar keer hoefde te persen en dat de baby binnen no-time zou komen. Dat de ruggenprik uit was dat merkte ik meteen. Ik kreeg een ontzettende pijn in mijn rechterheup. Ik wist niet waar ik het zoeken moest. Ze zeiden het zijn weeën. Dit zijn écht geen weeën, deze pijn is continu! Om 10.00 uur mocht ik beginnen met persen. Door de ondraaglijke pijn in mijn heup voelde ik die hele persweeën niet. Ik had geen idee wanneer ik moest persen en perste maar wat in het rond. Dit heeft maar liefst 2 uren geduurd. De twee ergste uren in mijn leven. Ik zei halverwege al dat de baby niet komt op deze manier. Elke keer als ik perste ging ze wel naar beneden, maar zodra ik adem haalde schoot ze gelijk weer naar boven. Je zag letterlijk mijn buik hele tijd heen & weer bewegen. Ik moest doorgaan van de gynaecoloog en na 2 uren persen werd ook nog eens de pomp erbij gehaald. Ook dit was geen succes want deze schoot er natuurlijk af. 

Uiteindelijk bijna 40 uren na het breken van mijn vliezen, zo'n 32 uren lang weeën en 2 uren persen kreeg ik het verlossende woord: we brengen je NU naar de ok. Ineens was het spoed en werd ik met volle snelheid naar de operatiekamer gebracht. Tijdens het uitvoeren van de keizersnede kwamen ze erachter dat de baby tegen een zenuw in mijn heup lag, dat verklaarde de helse pijn. Om 12.20 uur is mijn kleine meid Aimée Fleur geboren. Ik heb haar na de keizersnede maar 1 seconde mogen zien. Aangezien ze bijna 40 uur zonder vruchtwater had gezeten én ik koorts in mijn buik had moest Aimée gelijk door naar de kinderafdeling. Ze ademde niet goed en kwam met een hartslag van 200 uit mijn buik. Ze werd behandeld voor een infectie en moest 48 uur op neonatologie blijven. 

Door de Corona-maatregelen die in die week op kwamen mochten Patrick en ik Aimée maar twee keer op een dag zien. Het was heel naar als je zo'n heftige bevalling hebt gehad en dat je dan je eigen dochter alleen op bepaalde tijdstippen mag bezoeken. Bijna onmenselijk, maar we hadden niet zoveel keus. We kregen een inlogcode zodat we Aimée konden volgen op een camera.

Snap

Gelukkig mocht ze na die 48 uur van de antibiotica af en gingen we woensdag 25 maart eindelijk naar huis! Nu kon het genieten met zijn 3tjes écht beginnen.